زمینه و هدف: ورود یک جبهه هوای طوفانی و پربار و ریزش سنگین باران، کشور جمهوری اسلامی ایران را از تاریخ 26 اسفند ماه 1397 تا نیمه فروردین ماه 1398 فرا گرفت. امداد‌رسانی به منظور واپایش (کنترل) این فاجعه عظیم طی یک بسیج جامع ملی با مشارکت مردم، سازمان­های امداد و نجات و درمان، نیروهای بسیج مردمی و مجموعه نیروهای مسلح کشور صورت پذیرفت. نقش تعیین­کننده، حیاتی و سرنوشت­ساز نیروهای مسلح در این مطالعه به­عنوان ضرورتی غیر قابل اغماض ترسیم و نهادینه­سازی این نقش برای حوادث آینده کشور مد‌نظر قرار گرفته است.
روش‌ها: از مجموعه اطلاعات ستاد کل نیروهای مسلح و وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی برای تهیه این گزارش تحلیلی استفاده شد و با افزودن مطالعه کتابخانه­ای مطالب تنظیم گردید.
یافته‌ها: 21 استان، شامل 256 شهرستان تحت تأثیر بارش­های سیل­آسا قرار گرفت. 3444 شهر و روستا از این حادثه فراگیر طبیعی آسیب دید. 2193 نفر مصدوم شدند و 85 نفر نیز متأسفانه جان خود را از دست دادند. 42296129 نفر (بیش از نیمی از جمعیت کشور) تحت تأثیر این رخداد عظیم طبیعی قرار گرفتند، بیش از 355000 نفر بی­خانمان شدند و بیش از 1600000 نفر به خدمات بهداشتی و درمانی نیاز پیدا کردند که این خدمات را دریافت نمودند. در هیچیک از مناطق طغیان، اپیدمی، بیماری­های نوپدید و بازپدید مشاهده نشد. حضور گسترده نیروهای مسلح و بهره­گیری از امکانات وسیع لجستیکی و مهندسی و طیف گسترده نیروهای انسانی، در کنار سازمان­های مسئول و نیروهای مردمی و بسیج، به واپایش(کنترل)عظیم­ترین سیل تاریخ معاصر کشور، تقلیل فاحش خسارات جانی و ویرانی­های ناشی از سیل و ارائه خدمات حیاتی امدادی و درمانی به مردم حادثه دیده از این فاجعه بزرگ طبیعی کمک شایانی نمود.
نتیجه‌گیری: عموم مردم از نیروهای مسلح این انتظار را دارند که در بحران‌ها به کمک رسانی آنان بشتابند. همگام با حفظ وظیفه ذاتی تأمین امنیت ملی و آرامش سراسری، نهادینه­سازی حضور و مشارکت سازماندهی شده نیروهای مسلح در مدیریت بحران کشور، پشتوانه عظیمی برای مقابله با حوادث طبیعی و انسان ساخت در آینده خواهد بود.