زمینه و هدف: با توجه به این که تهدیدهای آینده و نوین از هر نوعی که باشند، نیازمند به شبکه امدادگر و نجات بخش در صحنه بهداشت و درمان را اجتناب ناپذیر می کند، لذا استفاده از تجارب افرادی که در زمان دفاع مقدس به عنوان امدادگر و کادر درمان در حال خدمت رسانی بوده، به منظور ارائه راه کارهای عملیاتی، درمانی و نجات بخش مصدومان سودمند خواهد بود، به همین دلیل مطالعه حاضر به بیان تجارب پرستاران دفاع مقدس ایران و عراق می پردازد. 
روش‌ها: در این مطالعه از روش تحلیل محتوای قراردادی با استفاده از مصاحبه‌های نیمه ‌ساختار یافته استفاده شد. 15 نفر از پرستاران با تجربه زمان دفاع مقدس تحمیلی با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. برای اطمینان از گستردگی دیدگاه‌‌ها، از نمونه گیری با تنوع حداکثری استفاده شد که امکان حضور در عملیات های مختلف و سابقه‌های مختلف حضور در دفاع مقدس توسط شرکت‌کنندگان نیز مدنظر قرار گرفت تا تنوع دیدگاه‌‌ها بیشتر شود. تمایل به مشارکت شرط ورود به مطالعه بود و افرادی که تمایلی به مصاحبه نداشتند، از مطالعه حذف شدند. در نهایت مصاحبه ها با نرم افزار MAXQDA نسخه 10 مورد بررسی و آنالیز قرار گرفت.
یافته‌ها: در تحلیل مصاحبه ها، پنج طبقه اصلی آمادگی و مواجهه با شرایط دفاع مقدس، تجارب بالینی و حرفه ای در دفاع مقدس، بعد روانی و عاطفی دفاع مقدس، تعاملات اخلاقی و انسانی در دفاع مقدس، تغییرات ساختاری و آموزشی پس از دفاع مقدس استخراج شد.
نتیجه‌گیری: تجارب پرستاران زمان دفاع مقدس می تواند در اتخاذ سیاست و راهبردها تأثیرگذار بوده، تا با آموزش و استفاده از این تجارب در مواقع مشابه بتوان جان افراد زیادی را نجات داد. بنابراین انتظار می رود نسبت به سیاستگزاری جهت تبیین تجارب پرستاران حاضر در دفاع مقدس با بکارگیری این تجارب از سوی دست اندرکاران در بحران ها و تهدیدات مشابه با ایفای نقش موثر بتوان شاهد عملکرد بهتر و تلفات انسانی کمتر باشیم.